Pigment koloru

Używamy zarówno pigmentów organicznych, jak i nieorganicznych . Pigmenty nieorganiczne to pigmenty ziemne, składające się ze związków metali, które są wydobywane z ziemi i wytwarzane poprzez kruszenie i przetwarzanie kamienia lub syntetycznie. „Syntetyczny” oznacza, że ​​pigment został w jakiś sposób zmodyfikowany przez człowieka. Ludzie wytwarzają pigmenty od tysięcy lat, a na przykład Egipcjanie wytwarzali już syntetycznie biel ołowiową.

Przykładami pigmentów nieorganicznych są ochra, umbra i terra di Siena . Pigmenty te zawierają tlenek żelaza i tlenki innych metali, a w zależności od proporcji między tymi tlenkami a innymi substancjami, skala barwy waha się w zakresie od czerwono-żółto-brązowej. Pigmenty ziemne często występują zarówno w stanie niespalonym, jak i spalonym, gdzie podgrzanie powoduje przekształcenie żółtego wodorotlenku żelaza w czerwony tlenek żelaza. Nieorganiczne pigmenty barwne są bardziej stabilne i łatwe w użyciu w produkcji farb.

Pigmenty organiczne składają się ze związków węgla wytwarzanych z części roślin i zwierząt lub ekstrahowanych na przykład z ropy naftowej. Barwiący materiał organiczny jest przetwarzany w taki sposób, że barwnik wytrąca się i przenosi na substancję nieorganiczną, taką jak kreda, która następnie może być wykorzystana jako pigment. Przykładami pigmentów organicznych są indygo (niebieski, z krzewu wschodnioazjatyckiego) i karmin (czerwony, z misecznika koszenila).

Używane przez nas pigmenty pochodzą z różnych stron świata, ale przede wszystkim naturalne gleby pigmentowe znajdują się w Europie Południowej. Zdjęcia pochodzą z fabryki pigmentów Le Moulin à Couleurs (Młyn Farb) w Ecordal, w północno-wschodniej Francji.

Aż do końca XIX wieku pigmenty barwiące sprzedawano często w postaci kawałków lub sztabek, które malarz musiał drobno rozdrobnić – utrzeć – za pomocą tarki. Następnie farbę wcierano w płaską płytę kamienną, kamień szlifierski, za pomocą ślizgacza, czyli stożkowatego kamienia z płaską powierzchnią dolną. Obecnie pigmentu nie kupuje się w kawałkach, lecz w postaci zmielonego, suchego proszku, a zadaniem producenta jest dalsze mielenie pigmentu w młynie trójwalcowym w celu równomiernego rozprowadzenia ziaren w oleju lnianym.